O filmie:

Pryzmat Zbrodni - The Reflecting Pool

Siedem lat po tragedii „World Trade Center” można będzie zobaczyć „drugą stronę lustra” – pełen obraz jednego z najbardziej kontrowersyjnych wydarzeń naszych czasów. To film o poszukiwaniu prawdy, o granicy między niezależnością dziennikarską, a emocjami i grą pozorów. Jest to znaczący głos w zawierającej więcej pytań niż odpowiedzi dyskusji narodowej na temat tragedii 9/11, jaka toczy się od lat w USA.

„Pryzmat zbrodni” („The Reflecting Pool”), będący trzecim pełnometrażowym filmem reżysera (po „Odrzucie” i „Krainie snu”) to historia dziennikarza, który wraz z ojcem jednej z ofiar przeprowadza śledztwo w sprawie wydarzeń z 11-go września 2001 roku. Akcja filmu Jarka Kupścia, mimo że toczy się w kontekście historii ojca, który stracił dziecko, nie skupia się na jednostce, a zadaje pytania wykraczające poza prywatne cierpienie – pyta o sens i przyczyny ataków. Komu zależało, by wydarzenia te miały miejsce, kto na tym zyskał, a kto stracił? Reżyser, a zarazem aktor odtwarzający rolę dziennikarza, rozmawia ze świadkami i ekspertami oraz zestawia dostępne w prasie i rządowych publikacjach fakty, prezentując zadziwiające zbiegi okoliczności. Zadaje pytania, odpowiedzi pozostawiając widzowi.

„Premiera filmu miała miejsce 3 listopada 2007 podczas międzynarodowego festiwalu Fort Lauderdale na Florydzie. Z powodu trudności w rozpowszechnianiu informacji o filmie w oficjalnych mediach - poniekąd bez precedensu w kinie fabularnym - dyskusja nad nim toczy się głównie w Internecie. Chciałbym, aby polscy widzowie również mieli możliwość ją podjąć” – mówi Kupść.

Więcej informacji nt. filmu i jego twórców:

www.reflectingpoolfilm.com

Streszczenie filmu

Dziennikarz Alex Prokop otrzymuje tajemniczą kasetę video rzucającą nowe światło na ataki z 11 września. Materiał został wysłany przez przeprowadzającego własne śledztwo w tej sprawie, Paula Coopera (Joseph Culp), którego córka zginęła podczas ataku. Zaciekawiony tematem, Prokop jedzie z Cooperem do Waszyngtonu i Nowego Jorku, gdzie krok po kroku odkrywa zaskakujące zbiegi okoliczności.

Akcja filmu podąża za prowadzonym przez Prokopa i Coopera śledztwem – razem z głównymi bohaterami dowiadujemy się o niewytłumaczalnym zawaleniu się części World Trade Center – Budynku 7, podważamy niewiarygodny atak lotniczy na Pentagon, odkrywamy niezgodne z prawem niszczenie dowodów z Ground Zero.

Prokop dowiaduje się, że zanim Dwie Wieże runęły, w ich podziemiach nastąpiła seria eksplozji. Odkrywa także, że w zarządzie firmy, która miała zapewnić bezpieczeństwo WTC był brat Prezydenta USA. Kiedy Prokop poznaje naocznych świadków tych wydarzeń, oficjalne wyjaśnienia tragedii przestają brzmieć wiarygodnie.

O reżyserze

Jarek Kupść, Warszawiak z pochodzenia, wyjechał z Polski w roku 1985, w Stanach mieszka od roku 1989. Jest absolwentem wydziału reżyserii szkoły filmowej w San Francisco. Za swój pełnometrażowy debiut, „Recoil" („Odrzut”, 2000), otrzymał dwie prestiżowe nagrody - na FF w Woodstock i na Wine Country Film Festival w kategorii Najlepszy Debiut Niskobudżetowy.

"Kraina Snu"

Jego drugi film, „Slumberland” („Kraina Snu", 2005) uzyskał Nagrodę Specjalną Jury kina niezależnego w Gdyni w 2006 roku oraz I nagrodę ex equo na Oskariadzie 2007. Pryzmat Zbrodni” jest trzecim pełnometrażowym filmem reżysera.

Poza filmem, Kupść jest też autorem książki „Historia kina dla początkujących” i zajmuje się malarstwem i grafiką.

oprac. stopklatka

Komentarze internetowe - USA

The film does indeed walk a fine line not just in meticulous construction, but also its release in this year of electric with change and possibility (tinape.com)

The Reflecting Pool is the sort of expose' that will divide an audience along party lines. It is likely to confirm everything leftist conspiracy theorists have long suspected, while infuriating those Republicans still in the Bush-Cheney camp. A damning indictment of the White House which concludes that 9/11 was less a failure of intelligence than a willful failure to act. (newsblaze.com)

• Ekranizacja powieści Stephena Kinga z 1987 r. pod tym samym tytułem. Głównym bohaterem filmu jest Paul Sheldon, autor cyklu poczytnych romansideł o rozgrywających się w XIX wieku losach dziewczyny imieniem Misery. Jadąc samochodem górską drogą podczas burzy śnieżnej ulega ciężkiemu wypadkowi. Zostaje odnaleziony przez przejeżdżającą nieopodal byłą pielęgniarkę, Annie Wilkes. Kobieta opatruje go i oznajmia, iż jest wielką fanką jego powieści o Misery. Niestety okazuje się, że Annie nie tylko nie zamierza informować nikogo o zdarzeniu, ale uniemożliwia Paulowi opuszczenie jej domu. Ponadto faszeruje go uzelażniającymi środkami przeciwbólowymi. Pisarz uświadamia sobie, iż jego wybawczyni jest w istocie niebezpieczną psychopatką. Sytuacja jeszcze bardziej komplikuje się, gdy Annie po lekturze jego ostatniej książki odkrywa, że jej ulubiona bohaterka, została przez Paula uśmiercona. Kobieta nie przyjmuje tego do wiadomości i zmusza jej podopiecznego do przywrócenia Misery do życia w nowej powieści. Annie nie cofnie się przed niczym by tylko pisarz nie wydostał się na zewnątrz. Rozpoczyna się niebezpieczna gra, której stawką jest życie uwięzionego mężczyzny.

woytek

UMÓWIŁEM SIĘ Z NIĄ NA DZIEWIĄTĄ

Muzyka: Henryk Wars, słowa: Emanuel Schlechter

piosenka z filmu Piętro wyżej z repertuaru Eugeniusza Bodo (1937)

1.

Siódma cztery: jakaś płyta,

Ósma dziewięć: ktoś coś czyta.

Płyta, czyta, nie wiem, wiem, że dziś jest ona!

Pierwsza, siódma, trzecia, piąta,

Ktoś mi wszystko dziś poplątał,

Ale jedno, jedno wiem:

Refren:

Umówiłem się z nią na dziewiątą,

Tak mi do niej tęskno już.

Zaraz wezmę od szefa a conto,

Kupię jej bukiecik róż.

Potem kino, kawiarnia i spacer,

W księżycową jasną noc

I będziemy szczęśliwi, weseli,

Aż przyjdzie północ i nas rozdzieli

I umówię się znów na dziewiątą,

Na dziewiątą tak jak dziś.

2.

Jak ten czas powoli leci:

Pierwsza, druga, pół do trzeciej,

Do dziewiątej jeszcze tyle, tyle godzin!

Gdyby można zrobić czary,

Ponapędzać te zegary,

By dziewiąta była już.

Refren: Umówiłem się z nią na dziewiątą ...

Komentarz S. Janickiego do filmu

The song was first performed in Poland by Adolf Dymsza and Eugeniusz Bodo in the 1938 movie Paweł i Gaweł.

Lyrics (Polish) version from the 1938 film:

W górze tyle gwiazd,

W dole tyle miast,

Gwiazdy miastu dają znać,

Że dzieci muszą spać.

Ach, śpij kochanie, jeśli gwiazdki z nieba chcesz - dostaniesz,

Czego pragniesz, daj mi znać,

Ja ci wszystko mogę dać,

Więc dlaczego nie chcesz spać?

Ach, śpij bo nocą, kiedy gwiazdy się na niebie złocą,

Wszystkie dzieci, nawet złe,

Pogrążone są we śnie,

A ty jedna tylko nie.

Aaa, aaa, były sobie kotki dwa,

Aaa, kotki dwa, szarobure, szarobure obydwa.

Ach, śpij bo właśnie, księżyc ziewa i za chwilę zgaśnie,

A gdy rano przyjdzie świt, księżycowi będzie wstyd,

Że on zasnął, a nie ty